Can Akaş, 12 Mart 2007′de geldi. O günden sonra annesi Esra, oğlu için fukara ve fakat fazla elişi gerektiren, el tutan, sayfaları uhu taşkınlıkları sebebiyle sıkça birbirine yapışan günlükler tuttu hep. Tutkallı, kartonlu, kolajlı, origamili kırtasiye dönemine son vermeye karar verdi, neden sonra… Bu süreçte söyleyecekleri de, gözlemleri de, kavgaları da, iyi kötü, doğru yanlış birikmişti tabii. Babası Cem Beyler dediler ki, benim de meselelerim var, bakarsın arada ben de söylerim. İşte bu blog böyle oldu. İki yaşın hızına da ancak sanal alem yetişebilirdi, el emeği göz nuru değil.
Can Akaş'ın günlerinden kesitler…
