İki yılın ne çabuk geçtiği geçti aklımdan, bir de şu didişmeler:
- Burada ‘ozan’ pek olmayacak Samih Bey, ‘şair’ desek. – Siz o ‘şair’i alın kendi çevirinize koyun Esra Hanım, ben de editörü olur düzeltirim.
- Ben de bir aralar fotoğrafçılığa merak sarmıştım Samih Bey, sonra olmadı işte. – İsabet olmuş Esra Hanım, siz buyrun fotoğraf çektirin.
- Bugün İtalyancadan 100 çakmayı hedefliyorum Samih Bey. – Öyle şey olmaz efendim, size 100 verecek bir hocanız varsa, hemen değiştirin. İtalyancadan 100 alınmaz.
-Yeni çıkan çevirinizi gördüm Esra Hanım. Fena diil, ama bir kitabın adı bu kadar mı berbat çevrilir.
- Bu adam kötü bir yazar değil aslında Samih Bey. – Basamayız o adamı. Siz o adama deyin ki, bitmiştir sizin Fransız edebiyatınız.
-Ne boktan işlere kalkışıyorsunuz bazen, yapmayın hanfendi.
- Bizi de Dantes’le gezdirir misiniz Samih Bey. – Olmaz.
Ben hamileyken, o hastanedeyken, ziyaretine gitmiştim: – Bu halde ne diye bu börekleri, kekleri açıp buralara taşıdınız? diye epey çıkışmıştı. Siz beyefendiyle (Can) ilgilenin.
Bazen çok güler, bazen epey gücenir, bazen delikanlılıktan eni konu küserdim. Şimdi küçük de olsa bol sohbetli, çekişmeli ve çekiştirmeli (Angelina Jolie’yi bile çekiştirmiştik diye hatırlarım) ahbaplık ilişkimizi eni konu özlüyorum. Samih Rifat yalnızca bunlarla hatırlanacak biri değil elbet, ama ben bugün bunları özledim.
Oğlum doğduğunda, “Yaşama sırası gelen Can Akaş’a…” diye başlayan o pusula gelmişti. Sırasını savmak üzere olan birinin bunu yazarken hissettiği kadar tuhaf hissedemezdim elbet. Ama ne tuhaftı o gün, bugün yine aynı tuhaflık bastı. İki yıl olmuş…
Rahmeti bol olsun, ve bu da ruhuna gitsin, bazen de denk düşerdi çünkü, – Gainsbourg iyidir ama, Samih Bey. – Fena herif değildir sahiden.
