Meg Ryan’ın üst dudağı öncelerde kımıldıyordu değil mi? Ben mi yanlış hatırlıyorum? French Kiss’te falan, konuşurken, bağırırken, kımıldardı sanki. Derdim It’s all about the women’dan dem vurmak aslında, geçen gün dvd’den izledim, ama öncesinde kadro dedikodusuna girmeden edemeyeceğim.
It’s all about the women’ı izlediyseniz eğer, izlemediyseniz izlemeyin gerçi, hani şu eski Hollywood yapımının yeniden çekimi. Neyse, izlediyseniz size de öyle geldi mi, Meg Ryan hiç değişmemiş gibi dursa da epey yaşlanmış sanki. Ben kendisiyle You’ve Got mail’den beri görüşmemiştim. Kırışıklı, kendi halinde bir yaşlanma olmamış üstelik. Böyle sanki bir estetikle şişirilmeli, minyonluğunu, gerçek ifadesini kaybetmeli yaşlanma olmuş. Ama bi yandan da aynı yaşta farklı bir tür olarak donakalmış. Ne biliyim, Fatma da izlemiş filmi. Meg, Jack Nicholson’a benzememiş mi sence? diye telefon açtı. Acaba filmdeki o rapunzel saçlardan mı öyle geldi, ama yok ya, eni konu estetikliydi.
Annette Bening’e hiç girmeyeyim, onu gerdirmeler sil baştan farklı bir şahsiyete ve oyunculuğa alıp getirmiş. Kadıncağız yitip gitmiş külliyen. Deli mi ne? Niye öyle yaptı acaba?
Diyeceğim odur ki, bu iki kadın oyuncumuz sırf o estetikler yüzünden iyi oynayamamışlar filmde, bu bir. Sonra Will and Grace’in Grace’i Debra Messing var, ki çok severim Grace’i. O ise biraz solgun görünüyordu, hasta mı acaba? Annette’yle Grace, Meg’in samimi arkadaşları oluyorlar. Bir de samimi arkadaş kontenjanına Will Smith’in karısı ve Matrix’lerde Morpheus’un uktesi olarak tanıdığımız Jada Pinkett Smith girmiş. Siyahi ve lezbiyen diken rolü kotasından. Ona lezbiyen olduğun için çok erkek olacaksın denmiş, o da abarttıkça abartmış. Filmdeki en hoş kadın yoksa. Sonra efendim Meg’in annesi rolünde Candice Bergen artık ağır da ağır top olmuş, o da pek gergin, rol icabı da gerdiriyor zaten, bandajlanıyor. Aaa, sırada seks bombesi Eva Mendes var. Eva Mendes, kızcağız seksidir belki ama ona da öyle bir sıkı tembihlemişler ki feci seksiyi oynayacaksın diye, seksiden hayvani olmuş. Bu ilkele yakın beden kımıltıları da bana hep kadınları erkeksileştiriyor gibi gelmiştir öteden beri, içgüdülere fazlasıyla teslim olma bakımından.
Asıl derdim filmden bahsetmekti evet, demiştim ya. Laf uzadı gitti yine. Ben George Cukor´un 1939 yapımı filmini izlemedim. Ama yönetmen Diane English bu filmi yeniden uyarlayarak ilk uzun metrajını çekmeye kalkıştığında, ne yalan söyleyeyim, on yıl uğraştığı söyleniyor ama eğlenceli bir komedi yaratacak kadar bile başarılı olamamış. Clare Boothe Luce´nin 1936 tarihli piyesine de senaryo yazarken ortak olmuş üstelik, ama o da oturmamış. Connecticut’ta yaşayan zengin sosyete Meg’in, zengin kocası tarafından Saks’ın parfümeri reyonunda çalışan seksi Mendes’le aldatılmasını, bunun üzerine aldığı arkadaş çevresi desteğini, ana-kız ilişkisini de ihmal etmeden yansıtmaya çalışıyor film. Ha bu süreçte Meg’in (Mary yani) hayatta gerçekten neyi istediğini bulup ya da hatırlayıp bir self-yapılanma hikâyesiyle giysi tasarlamaya geri dönüp abanması var. Güya tüyler ürpertici bir defileyle (ay o elbiseler ne kötüydü, defile sahnelerinde) New York vitrinlerinde yerini alması, anasının da ergen kızının da onunla gurur duyması, arkadaşlarının, biz izleyicinin, hepimizin onunla gururlanması gerekiyor belli ki. Ama olmuyor işte. Meg film boyunca o kadar ifade edemedi ki kendini, oyunculuğuyla olsun, replikleriyle olsun, ne halt edelim, alkışlayamıyoruz. Arkadaşlar arası destek programı da üç aşağı beş yukarı Sex & The City diyalogları ve tipolojilemesiyle yürümüş. Şöyle söyleyeyim, bizim ‘suburban’ Desperate Housewives tayfası bin kat daha sahici bunlardan, neme lazım. Kutluyorum. Elimde patlak mısırlarla öylece bırakıverdiler beni. Yediğimle kaldım.
